Στα ποιήματα του Θεόδωρου Πρόδρομου ή Πτωχοπρόδρομου (1100 περ. - 1158 περ.) συναντάμε αναφορές στο «βλάχικον τυρίτσιν» και τη «βλάχικη κάπα» γεγονός που μας δηλώνει πως οι βλάχοι του 12ου αιώνα μ.Χ. ήταν φημισμένοι τυροκόμοι και υφαντουργοί.
Στίχοι Θεόδωρου τοῦ Πτωχοπροδρόμου πρὸς τὸν Βασιλέα κύριον Μανουὴλ τὸν Κομνηνόν, σελ. 75
Γείτοναν ἔχω πετσωτήν, ψευδοτσαγκάρην τάχα,
πλὴν ἔνι καλοψωνιστῇς, ἔνι καὶ χαροκόπος.
Ὅταν γὰρ ἴδη τὴν αὐγὴν περιχαρασσομένην,
εὐθύς: Ἂς βράση τὸ θερμόν, λέγει πρὸς τὸ παιδίν του,
καί: Νά, παιδίν μου, στάμενον εἰς τὰ χορδοκοιλίτσια,
ἀγόρασε καὶ βλάχικον σταμεναρέαν τυρίτσιν,
καὶ δὸς μὲ νὰ προγεύσωμαι, καὶ τότε νὰ πετσώνω.
Στίχοι Θεόδωρου τοῦ Πτωχοπροδρόμου πρὸς τὸν Βασιλέα κύριον Μανουὴλ τὸν Κομνηνόν, σελ. 83
Κάπα μου, πάλιν κάπα μου, παλιοχαρβαλωμένη,
κάπα μου, ὅταν σ᾿ ἔθηκεν ἡ βλάχα νὰ σὲ (υ)φάνει,
πολλὰ δάκρυα σὲ γέμισεν καὶ στεναγμοὺς μεγάλους.
Ἐσὲν ἔχω γιὰ πάπλωμαν, κάπα κι ἀπανωφόριν,
ἐσέναν καὶ πουκάμισον, ἐσέν᾿ ἐπιβαλτάριν.
Στίχοι τοῦ γραμματικοῦ κυρου Θεόδωρου τοῦ Πτωχοπροδρόμου, σελ. 55
Εἰ βούλει, πάλιν μάνθανε καὶ τὰ τοῦ μονοκύθρου
κραμβὶν καρδίας τέσσαρας, χοντρὰς καὶ χιονάτας
καὶ ξιφοτράχηλον παστόν, κυπριναρίου τὴν μέσην,
γλαύκους καλοὺς κἂν εἴκοσι, ἀπάκια βερζιτίκου,
ὠὰ κἂν δεκατέσσαρα καὶ κρητικὸν τυρίτσιν,
ἀπότυρα κἂν τέσσαρα καὶ βλάχικον ὀλίγον,
καὶ λίτραν τὸ χριστέλαιον, πεπέριν φοῦκταν μίαν,
σκόρδα κεφάλια δώδεκα καὶ τσίρους δεκαπέντε,
καὶ ἀπαλαρέα μουχρούτινον γλυκὺν κρασὶν ἐπάνω,
καὶ ἀνακομπώματα τρανά, καὶ βλέπε τότε βούκκας!
Βοσκός στην Πίνδο, 1937 Φωτογραφία: Jan Brunn